Aberriaz

Aberria ipurdian irtendako erlakiztena izaten da, batzuetan. Bai, badakit hiztegietan beste definizio batzuk agertzen direla, jaioterria eta nazioarekin dutenak zerikusia, baina zer nahi duzu esatea, irakurle, gure aberri hau, arkadia beharrean,  zorne eta guzti agertzen zaigu nahi baino gehiagotan.

Gazte ginela, Leninek erakutsi zigun herria, nazioa eta estatua kontzeptuak bereizten. Baina aberri galduaren mina lehenagotik zetorkigun, ez da hala Sabino? Egia esanda, geneukan gauza bakarraren traza zeukan aberriak, bere kezko izaera hutsala gora-behera. Gainerakob  guztiek nazioa, herria eta estatua zuten bezala, guk “Urrun deritzan aberria” baizik ez baikenuen esku artean, edo, hobeto esan, gurarien artean. Sarrionandiak berak, hutsune bezala ere ikusi izan du aberria, oraindik betetzeke eta betetzeko daukagun zerbait bezala.Aberriaz

 

Aberriak, gainera,  nahi beste berezitasun bil ditzake bere baitan, segun eta norena den. Esate baterako, auzoaren aberria eta norberarena oso diferenteak izaten dira, amuarraiak eta eskailuak bezala. Ondokoarenak min handia egiten du normalean. Haren aipamen hutsa, eta haren ikurren agerpenak, alergia modukoa eragiten du eta azkurea handitu egiten da erlakiztenaren inguruan. Egin ezazu froga urte batzuk Valladoliden edo Toulousen bizitzen jarrita. Ikusiko duzu hemen gustu ematen dizuten hitz eta banderen baliokideek, min ematen dizutela han, zornea zornetuz.

Kontua da egunotan nire lagun bat ez dela abertzale jakin dudala, berak publikoki hala aitortuta. Euskaldun eta euskaltzalea izaki, ez dakit zergatik lotzen nion berari ere aberriaren kontua. Baina ez, ez omen da abertzale, inondik inora.

Erabat harrituta nagoela aitortu diot beste lagun euskaldun eta euskaltzale bati.  Honek ere ez dit esan ba bera ere ez dela abertzalea! Baina, zer Kristo, hi ez al haiz independentziazalea?, galdegin diot orduan. Eta baietz, indepentziazaleaizan badela, baina ez abertzalea, nazionalista ezetz, alegia. Arraioa, ñabarduren xehekeria ikaragarria da gurean. Hemen ere denok ipurdia, baina nork berea.

Orduantxe jarri naiz pentsatzen inozoa behar dudala izan zeharo edo, nolabait, aberriaz nik dudan sinestea ez dela nire lagun hauena bezain garatua. Funtsean neuk ere izan nahi banuke ezabertzale, aberriaren beharrik ez daukan horietakoa, ikurrak sutan erreta hobeto daudela uiste baitut ene barru barruan. Ezin baina.

Ene aberria gabezia baita, eza eta ezerera, ukoa eta hutsa. Eta zulo handi hori berdindu artean, beste biderik ez daukat: minik egiten ez didanean bakarrik ahaztuko dut aberria. Iritsiko ahal da eguna!

aberria
Hasier Etxeberria

ALUA MUNDUA ! Idazlea, kazetaria, gidoigilea, blogaria... Euskaldunon Egunkaria eta ZuZeuren sortzaileetakoa. ETBn hamaika saio zuzendu eta aurkeztutakoa. (Argitaratutako Liburuak)

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude