Iragan lausoa

Iragan lausoa –

Hatz punta lehenik, hatzamarra gero,

beso guztia galdu arte egon nintzen oso.

Zenbat mozorro, zenbat lozorro…

Zenbat pasio eta hitz bero.

Hainbat gorroto, zenbait zomorro,

horri heldu behar gero.

***

Sasi garratzak, zuhaitz arrotzak,

mumu uluak gauero.

Beldurra nuen ez ote nintzen

bihurtuko ni ere, ero.

Gauak joan, gauak etorri,

deszifratu nuen ulu oro.

***

Lehen izkiriatutako lerroak,

marra okerrak, zentzu gabeak,

iraganeko garun hondarrak.

Izki baldarrak, oihu koldarrak

zentzugabeak baina bakarrak.

Oraina ulertzeko zantzu bakanak.

***

Iraganeko aieruak eta egungo faktuak,

etorkizuneko zauri sendatuak.

Irauntsi txepelak, begirada behartuak,

patuak ehortziko ditu uberak.

Mutu geratu ziren gure arteko aferak,

izkutuan, lokatz artean gordeaz norberak.

***

Apur-apurka hazten joan zaizkit

hatz punta, hatzamarrar eta besoa.

Irakaspena ona izan arren,

astindu egin dit bizitza osoa.

S(z)uz idatzirik geratuko zait

zure eta nire iragan lausoa.

Iragan lausoa

Iragan lausoa
euskara, hitzak, izkiak, lerroak, poema
Iraitz Madariaga

TXO !! - Kazetaria ikasketaz eta sare sozialetan espezializatua pasioz. Ez dut arrain gehiagorik izan, denak hiltzen zaizkit, orain jatera mugatzen naiz.

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude