Manifestu Korporatibista

Manifestu Korporatibista –

Kristaua, foruzalea eta euskalduna zen euskal gizartea XIX. mendean, hau da, etnikoki eta espiritualki kohesionaturik zegoen Estatu propiorik eduki ez arren, eta batasun horren adierazpen ukaezina izan ziren karlistadak. Hala, bandera berdin baten azpian batu ziren aspaldiko partez bizkaitarrak, gipuzkoarrak, arabarrak eta nafarrak; eta gai izan ziren Estatu oso bati aurre egiteko Madrileraino iritsiz. Garai horietatik aurrerapen handiak izan direla diote, baina, tankerako gauzarik imajinatu ahal daiteke gaur egungo Euskal Herrian?

Duda izpirik gabe, etengabeko atomizazioa izan da Euskal Herriaren patua euskal tradizioak iraultzaile liberalen aurkako gudua galdu zuenetik, immigrazioa eta ideologiak izan direlarik desintegrazio horren arma nagusienak, zeinak kontzienteki erabiliak izaten ari diren euskaldunen aurka espetxeaz, errepresioaz eta kolonizazio kulturalaz gain. Hala, XIX. mendeko euskal komunitate kohesionatu hura zatitu egin zen foruzale eta liberalen, iraultzaile eta tradiziozaleen, erdaldun eta euskaldunen, abertzale eta unionisten, ezkertiar eta eskuindarren eta abar luze baten artean.

Euskaldunak ez zuen Estatu propio bat, baina bazuen ongi kohesionaturiko komunitatea, lege-sistema propio batekin eta berau defendatzeko indarra eta adorearekin. Egun, aldiz, antzekotasun handiagoa du euskal gizarteak mendebaldeko edozein hiriburuko gizarte kosmopolitarekin duela bi mendeko Euskal Herriarekin baino: jada euskalduna gutxiengoa da bere lurrean, bai linguistikoki, bai kulturalki, baita etnikoki ere. Eta hori gutxi balitz, zatiturik dago bere baitan deliberatuki zabalduriko endekapen moral eta pozoi ideologikoak direla eta ez direla.

Buruzagi “abertzaleak” genero-ideologia, abortua edo lgtb agendaz dabiltzan bitartean, Euskal Herritarren jaiotze tasa Europako baxuenetariko bat da. Prentsa euskalduna aniztasun kulturalaz eta tolerantziaz mintzo den bitartean, ia inork ez du euskaraz hitz egiten auzoetako kaleetan. Gobernu eta Kapitalak geroz eta euskal gazte gehiago derrigortzen dituztenean ospa egitera euren herrietatik, geroz eta atzerritar kolono gehiago ikusi daitezke herri horietan. Erakunde politikoak kristautasunaren gehiegikeriez mintzo diren bitartean, hedonismoan hondoratzen doa euskal gazteria, eta urrunetik ikus daiteke islamaren itzala apurka handitzen. Badago oraindik ere Euskal Estatu bat posible dela pentsatzen duenik baldintza horietan?

Hierarkia zorrotz batean antolaturiko taldeetan biltzen dira otsoak negu gorriari aurre egiteko. Sakabanaturik baleude, nekez lortuko lukete negua garaitu eta espezie gisa irautea. Euskaldunak ere gainean du negu gorria, eta bi aukera besterik ez ditu horren aurrean: lehenengoa, bere buruaren kolonizazio, disoluzio eta atomizazio-prozesuan aurrera egin sustrairik gabeko masa internazionalaren parte bilakatu arte; bigarrena, korporatiboki antolatu, borrokatu eta biziraun, gure arbaso eta herri zanpatu askok egin izan duten moduan.

Hori litzateke, finean, proiektu honen asmoa: nazio gisa negu gorriari aurre egiteko prestatu eta antolatzeko moduak bilatzea. Euskal Herria ez dago hilda oraindik, eta biziraungo du baldin eta sakabanaturik geratzen diren euskaldun horiek beren atomizaziotik irten eta komunitate nazional sendo eta indartsu batean egituratzen badira, bere bizimodu, behar eta interesak korporatiboki defendatuz  komunitateko aberri-kideen elkartasun-sare organikoen bitartez. Gure arbasoek leinuen batasunaz erantzun zioten mairuen eta germaniarren inbasioei, eta batasun horren ondorioz lortu zituzten Erreinu bat garatzeko baldintzak. Bide horretan, euskaldunarentzako babesgune eta ekintza-gune bat eraikitzea du helburu korporatibismoak, hots, anabasa mundialistaren erdian bere burua adierazi eta berreraikitzeko  azken gotorleku bat eratzea, euskalduna ezarriz beti ere asmo eta ekimen guztien erdigunean.

IRAKURTZEN JARRAITU NAHI BADUZU, EGIN CLICK HEMEN PDF

Manifestu Korporatibista
endakoak@protonmail.com
Manifestu Korporatibista

28 pentsamendu “Manifestu Korporatibista”-ri buruz

  • Interesgarria 2018-04-23 14:19

    Zinez interesgarria da manifestu hau, kontutan hartzekoa da Euskal Herriak herrien arima irensten duen globalismoari aurre egin eta mende honetan biziraun nahi badu.

  • Islam-a ez da herri bat, erlijio bat baizik. Kontuz islamofobiarekin.

  • Islama ez da herri bat baina herri arrotzek dakarten erlijio arrotz bat da, eta bere zabalkundea Europa eta EHn gauza sintomatikoa da.

    Sintomatikoa da, baita ere, manifestuari buruzko bigarren iruzkinak islamofobia aipatzea, hain zuzen ere, manifestuko 14 orrietan behin bakarrik azaltzen denean islam hitza (irakurri duzun sarreran hain justu), eta akaso hamarnaka aldiz azaltzen dira biziraupen, burujabetza, komunitate, nazio edo euskara bezalakoak, izan ere, euskaldunongan zentratzen delako eta ez inoren aurka egitean, baina jakina hortaz jabetzeko lehenik manifestua irakurri behar da…

  • Kaixo,
    Irakurri eta gero konturatu nintzen manifestua luzeagoa zela. Hala ere, badakizu, askotan titularrek izaten dute eragin gehien, eta jende askok besterik ez du (dugu) irakurtzen. Beraz, kontuan hartu behar da ( komunikabideek hartzen dute) faktore hori.
    Bestalde, esango nuke “Islama” ez datorrela, guk etorrarazi egin dugula baizik, baina hori, beste baterako utziko dugu, ezta?
    Jeitsi ditut orriak, irakurriko dut.
    Ondo segi

  • Zertan geratzen gara? Euskaldunek bazuten ala ez Estatu propioa? Bazuten, bai. 824 urtetik 1620raino (796 urte luzez). Estatu horri ez diogu inoiz uko egin eta ez diogu inoiz uko egingo. XIX mendean, gaur bezalakoa, jarraitzen dugu Estatua izaten: Estatu okupatua.
    Abiapuntua handik han bereganatzen badugu garaipena gurea izango da.

  • Guk edo gure gainean ditugun lotsagabe gizagabeak? Baina bai, hala da hein handi batean. Ondo izan

  • XV. Mendean euskaldunek (ez denek) bazuten Estatu bat. XIX. mendean Estaturik ez baina bazuen oraindik komunitate sendo eta kohesionatu bat familia-sare, auzo ta auzotako lan eta erakundeen bitartez. Komunitate hori burujabeagoa zen foruen babesa eta baserriaren bidezko ia erabateko autarkiagatik; eta zinez zen askoz euskaldunagoa ere, gipuzkoarren %97a euskalduna zelarik adibidez. Finean batuagoak, burujabeagoak eta euskaldunagoak ziren XIXko arbasoak. Gaur aldiz, esan dezakegu komunitate nazional antolatu bat garenik? Bada, ez. Gure logika hau da: Estaturik berreskuratzeko ez dugu nahikoa indar nazio gisa, baina badugu nazio gisa indartzerik behintzat, euskaldunon demografia, nortasuna edo burujabetza ekonomikoa berrindartze-bidean antolatzen bagara herri moduan politika ta politiko ofizialaren logikatik at. Gerora berrindartze nazional horrek ekarriko ditu Estatua berreskuratzeko baldintzak, behintzat orain baino hurbilago kokatuko gaitu. Ez dugu ezer berria asmatu. Indar militarrik ezean, palestinarrek borroka demografikoari ekin diote Israelen aurka eta hasi da nabarmentzen pisu demografikoa jada. Gure beste aukerak Otegi eta Urkulluren formula miragarriak direnean, uste dut zilegia dela manifestuak proposatzen duena.

  • Beñat Castorene

    Ahulduak garen pundua ikusita, erabat konbentzitu nauzue nazioaren berrindartzea “politika ta politiko ofizialaren logikatik at” ezinbestekoa dela.
    Bainan hala ere iduritzen zait, uneko gure ahalen neurrian, beti ekin behar diogula borroka politikari ere.
    Zer nahi gisaz berrindartzea aurrera arau eraso politiko gero ta gogorragoak nahitaez pairatu beharko ditugu.
    Diozu :”Gerora berrindartze nazional horrek ekarriko ditu Estatua berreskuratzeko baldintzak, behintzat orain baino hurbilago kokatuko gaitu.”
    Bai arrazoi duzu bainan ordurako politikan ere prest izan beharko gara bestenaz beste aukera bat huts eginen dugu berriro politika arloan ez aski esperimentatuak izaitea gatik.
    Ezdakit argia naizen, bainan iduritzen zait portaera makurra arrazoiz zuzendu nahian bestaldera sobera okertzen duzula.
    Zer nahi gisaz manifestu hau oso inportantea da, ekartzen baitio askatasunarako estrategiari falta zitzaion osagailu teoriko bat bidegarria eta sinesgarria izaiteko.

  • Nik aspaldi galdu dut konfiantza alderdi politikoengan eta baita demokratiko deitzen zaion sistema honengan ere, eta ez dut gehiegi sinisten erakunde ofizial edo kolonialen barnetik egin daitekeen bidean, dena den guztiz errespetatzen dut bide horretatik fede onez jotzen duen jendea eta akaso hobe da horiek eskaintzen dituzten aukerak baliatu horiengandik guztiz ixtea baino, beti ere dinamika horretan guztiz sartu gabe, Ezker Abertzale ofizialari gertatu zaion moduan alegia.

    Baina bai, bat egiten dut zurekin modu batean edo bestean borroka politikoari eutsi behar zaiola. Are gehiago, nik pertsonalki mugimendu politiko baten baitan irudikatzen dut zeharkako beste fronteak (demografikoa, ekonomikoa, euskal kultura, nortasuna eta abar) jorratuko dituen komunitate nazional horren antolakuntza, izan ere, ez baita posible tankerako borrokak aurrera eramatea antolakuntza, hierarkia eta agintaritzarik gabe. Izan ere, itsasuntzi bat ondoratzen hasi denean jada ez dago festa, anabasa eta aisialdirako unerik, kapitain eta ofizialek mandoa hartu eta bidaiariek amen egin behar diote euren aginduei. Ba gurean berdin.

    Abertzaletasunaren periferian jada badira ibilbide politikoan ibilbidea eta eskarmentua duten zenbait erakunde, eta banago erakunde horiekin hartu-eman eta integrazioan lortu daitekeela nazioaren berrindartze-borroka horiek borroka politikoarekin bat egingo duen mugimendu bat koherente bat eratzea.

  • Nire ustez garai batean euskaldunak zuen komunitate eta kohesioa lortzeko ezinbestekoa da garai horretako horren atzean zegoen filosofia hori berreskuratzea.

    Foruzaletasunez mintzo da goiko artikulukoak eta ez du aipatzen hori dutela oinarri bai euskal erkidego eta bai nafarroako elkarteak. Nire ustez, politikoki gutxienez, hori da guztiaren oinarria. Tabula rasa zaleen saioek zer ondorio ekarri dituzten begibistan dago.

  • Aipaturiko erakundeak formalki foralak izan daitezke, ez ordea esentzian. Ez naiz zuzenbidean jakituna baina ohitura eta usadioek ez dirudi dekretu edo alderdien akordio-bidezko legeak baino garrantzia gehiago dutenik zuzenbidean.

    Sistema foralean legeak orientatiboak behar lukete borondate unilaterala, zuzenbide kontraktuala etab kasuetan, eta egun ikusten da nola normatibizatu diguten bizitza pribatu guztia, etxe-barnekoen arteko harremanak barne. Odol-garbitasun estatutuetaz hobe ez hitzegin…

    Egungo Euskal Herriko lege eta erakunde ofizialen esentzia iraultza frantsesean datza, burgesiak gainontzeko herritarrei inposaturikoa konspirazioa, terrorismoa eta iraultza odoltsuaren bitartez, ahalik eta euskaldunon lege zaharra kapitalismoaren fase berrietara egokitu zen arte. Tabula rasa jada aspalditik egin zuten iraultzaile liberalek Sarako biztanleria guztia landetaratzean, Gorka Knorren abestiak dion moduan.

  • Errealitate sinbolikoek indarra dute baldin eta indarra ematen badiegu. Euskal erakundeek espainiar estatuarekin duen harreman berezia filosofia foralaren ondorio bat da. Noski, hori gutxiesteko zerbait hobeagorik aurkeztu behar da. Nik euskal burujabetzaren jarraikortasun ildoaren aldekoa naiz eta horretan sinesten dudalako iruditzen zait 36ko gerran Francok ezabatutako erakundeak eta kontzertu ekonomikoak gehi aldun foralen berrezarpena badutela balio sinbolikoa eta faktikoa. Horiek dira euskal nortasun indartsu baten oinarrietako bat niretzat.

    Sistema foralean ohitura eta errealitatea ziren oinarri eta ez balizko egitasmo ez existente bat. Foruen dugunaren ondarea da niretzat abiapuntua eta noski baino noskiago beharko dugu garai bateko filosofia ondo ezagutu beraiei beharrezkoa den izpiritua emateko.

    Nik beste modu batean pentsatzen dut, Oier, nire ustez euskaldunak iraultza frantsesa eta liberala gora behera bere izanaren horretan tematu egin ziren eta hausturak haustura momentu bakoitzean bere iraunkortasuna bermatzeko baliapideak asmatu edota berreskuratu zituzten. Arazoa ez da oso gaizki garela, baizik eta bizirik garela eta erronka berri eta gogorrak aurrean ditugula. Gure gurasoek Espainiatik etorkinak zetoztenean ez ziren kikildu Euskadiko hil kanpaiak ematen hasi zirelaren ustetan, beren ekimena hartu zuten. Eta orain duguna dugu, zuretzat akaso gutxi, niretzat abiapuntu egokia gehiagorako.

  • Pozten nau zure baikortasunak. Dena den manifestu hau ez da zentratzen politika instituzional edo publikoaren eremuan, baizik eta ethnosaren eremu pribatuan eta mundu horrek eskaintzen dizkigun posibilitatean. Alegia, badira larritasun handiko zenbait kontu (euskaldunon demografía edo egitura komunitario tradizionalen galera, familia kasu) ezin direnak momentu hauetan erakunde publiko eta politiko ofizialen eremutik jorratu, horien muga intrintseko zein ideologikoak direla-eta, baina akaso nazionalki antolaturiko euskal familia eta auzokideen komunitate hipotetiko batek egin dezakeena, frankismoan ikastolen mugimenduarekin gertatu zen bezalaxe.

  • Erabat ados nago zurekin guzti horretan.

    Agian horixe da euskal abertzale batek izan beharko lukeen kezkarik handiena: nolatan gizarteak eragin duen indarra erakundeak eta ikastolak lortzeko, gizartearen baitan eragin honek bere euskal nortasuna indartu dezan?

    Argi dagoena da gizarte teknologikoaren lilura azpian bizi garela eta horretan euskaldunak mendebaltarrak garela, gure okerrerako, zeren eta Europako ahultasuna komunitate zentzuaren galeratik dator.

    Nola bermatu, indartu eta berrezarri benetako euskal komunitate bat? Hor dago koska.

  • Beñat Castorene
    Benat Castorene 2018-04-24 23:24

    Ez dut sinesten zuk baino gehiago oraiko alderdi politikoengan ez eta demokrazia frantziarrak edo espaniolak sekula utziko diotela euskaltasunaren suntsitu nahiari.
    Nik ere, ez dut gehiegi sinisten erakunde ofizial edo kolonialen barnetik egin daitekeen lanari. Batez ere Iparraldean nun erakundeak ez diren botere frantziarraren organo hutsak baizik.
    Askoz gehiago sinesten dut aldarrikatzen eta deklinatzen duzun nazioaren berrindartze horretan « politika ofizialaren logikatik at ».
    Politika ofizialaren at segur, bainan, espero dut gure politikaren ez-ofizialaren batera.
    Politika guziak ez dira baitezpada ustelak; gure politika asmatu eta landu behar dugu.
    Bai, kontu guzia da bildu behar garela, jada hurbil garen guzien artean, definitzeko zer izan behar den gure politika, alegia, helburua eta estrategia, herria askatzeko ahal bezain laster eta, araiz, bizirauteko anartean bestenaz ez dugu sekulan askatuko.

  • Guztiz ados. Bilduko gera berandu baino lehen,

  • Ez dut leinu/odolaren gaiarekin bat egiten. Gure herriak aurrera egin behar badu odol kontuak gaindituta izango da. Euskadin bizi, euskeraz egin eta geure artean ezarritako arauak betetzea nahiko eta lar behar luke euskal herritar izateko.
    Ahantz ditzagun odol kontuak, behingoagatik, denak gatoz Afrikatik eta.

  • Beñat Castorene
    Beñat Castorene 2018-04-25 12:11

    “Nola bermatu, indartu eta berrezarri benetako euskal komunitate bat? Hor dago koska.”
    Bai , Bentazar jauna, hor dago koska eta honen aldarrikatzea manifestuaren ekarpen nabarmena.
    Ez badu lortzen gure herria segituko da tontotzen, desegiten, desmoralisatzen, eta ezda kapaz izanen politika independentista sustengatzea edo asmatzea ere.
    Nola?
    Bakarrik lan urgente, kolektibo eta jarrai batek erantzun lezake.
    Hasieraren hasiera bat irudikatu behar banu: Begiratu lehenik eskuin edo esker, herrian eta atzerrian, orai edo lehen, ian ez ote diren jada, politika ofizialetarik at, esperientzia eredugarriak, nahiz xume eta fragil izan, nahiz huts egin duten ere momentuz..
    Esperentzia horiek aztertu, hausnartu lagundu, berregin, ezagut arazi belaunaldi berriei, saretu, teorizatu beti hobetzen eta sendotzen joaiteko.
    Eukal komunitatearen berpiztearen eta sendotzearen estrategia horretaz jabetzeak herri guziari gelditzen zaion ekimen erreserba libratu beharko luke.
    Zer gerta ere, iduritzen zait ez dugula beste aukerarik, entseiatzea baizik.

  • Kaixo Zet, milesker manifestua irakurtzeagatik.

    Nik nire partez hitzegingo dut baina uste det gainontzeko egileek bat egingo dutela.

    Gu antiarrazistak gara, arraza eta herri ezberdinak estimatzen ditugulako eta horien arteko errespetu eta anaitasunean sinisten dugulako, batez ere oligarkia internazional eta indar globalisten aurkako borrokari dagokionean.

    Hain justu horrexegatik gaude mestizajearen aurka, herri eta arrazen arteko nahasketa orokortuak horien suntsiketa dakarrelako (galde bestela hego-ameriketako herri aurre-hispanikoei). Guk ez dugu hori nahi, baina hori da oligarkia internazionalek sustatzen dutena gaur egun.

    Ondare etniko edo biologikoak ondare kulturalak bezainbeste garrantzia du herri batean, eta gurean ere bai (hori luze argudiatzen da korporatibismo nazionalaren IV. atalean, askatasunarenliga.eus webgunean). Euskaldunak gutxiengoa garelarik gure lurrean, gai hori ere zaindu beharra dagoela uste dut, edo gutxienez tabu egoeratik atera eta hortaz eztabaidatu, ordezkapen etniko batek euskaldunon amaiera dakar eta.

    Adibide gisa, nire koadrilan bada neska espainiarrekin bikotetu direnik. Neska horiek ez dute euskara apur bat ere ikasi urte luze hauetan. Zer gertatuko da euren umeekin? Seguru aski erdaldunak izango dira, edo, erdi euskaldun, asko jota. Izan ere, amak izan ohi baitu nagusitasuna haurraren igorpen kulturalean. Potentzialki euskaldunak izan zitezkeen haur horiek agian ez dira izango, eta hori kolpe gogorra da krisi demografikoan aurkitzen den herri batentzat.

    Ez du zertan txarra izan kasu horiek salbuespena diren artean. Baina, tendentzia hori orokortu egiten bada (eta ezin ukatu globalizazioak, erasmusak, erbesteratze laboralak… horretan laguntzen dutenik), arazo larri baten aurrean aurkituko gara.

    Horren aurrean guk kontzientzia endogamikoaren aldarria egiten dugu, hau da, euskaldunak euskaldunen artean harremandu eta bikotetzeko tendentziaren aldetasuna, hori baita tribu eta herri txikiek daramaten irizpidea bizirauteko.

    Dena den, uste dugu ere ordezkapen etniko bat baino lehenago ordezkapen kulturala iritsiko dela, beraz akaso nahikoa izan daiteke momentuz zuk esan dituzun irizpideak hartzea kontutan, hots, euskal komunitatearen baitan bizi, euskeraz egin eta geure artean ezarritako arauak betetzea.

    Ondo izan

  • Gaur egun Euskal komunitatea eusten ari diren asko Gaztelakoak, estremadurakoak, andaluziakoak…e.a. dira, beraz, zer esanik ez etorkizunean. Webgune honen zuzendaria ere, erdi sahararra da…..
    Beraz, odol aldetik nahasturik gaude aspaldi, zorionez.
    Ados nago kontzientzia endogamikoaren aldarriarekin, baina horrek ezin du etnia kontua izan, kultura kontua baizik. Arkaitz Rodriguez Torres (sortu) edo Xabier Fernandez (euzkitze) guztiz euskaldunak dira eta Esperanza Aguirre ez.
    Hori esan nahi nuen
    Ondo izan eta mila esker

  • Pello Eizagirre 2018-04-26 00:28

    Jende gutxik daki baina Moisesen bigarren emaztea beltza zen. Maizko eztabaidak, ika-mikak izan dira juduen jakintsuen artean (jajamim) kontu hau dela medio.
    Raxi handia ere ( pentsa, berak eginiko komentariorik gabe ezin da ulertzen Talmuda ) ukoan zegoen. Moisesen bigarren emaztea Kuxita/etiopiar bat? . Ezinezkoa da!. Raxik “Kuxita” eta “eder” hitz baliokidea zirela esateraino iritsi zen eta Zenbakiak liburuan (12: 1) idatzita dagoena ez da; “Neska etiopiar batekin ezkondua zegoen”. Baizik “Moises neska eder batekin ezkondua zegoen” .

    Baina ez hori bakarrik, Moisesen bi anaia arrabak, Aaron eta Miriam, irmoki Moisen iritziaren kontra zueden. “Emazte etiopiarra zela eta, Miriam eta Aaronek gaizkiesaka ihardun zuten Moisesen aurka” dio liburuak.
    Azkenengo honek garbi erakusten digu Raxi eta emparauak oker-oker dabiltzatela. “Neska eder” batekin ezkontzeagatik haserratuko ote ziren ba?. Ez, neska etiopiarra zelako, hori bai Egiptotik hebertarrekin batera haibeste ez-hebertar ugari ospa egin zuten, guziak elkarri, idatzia dagoen legez “Irteera” liburuan. Gero “nahastu” egin ziren bi multzo horiek basamortuan eta Moises zen nahasketa horren adibide nabarmena.

    Baina afera hura nola bukatu zen? Lehenik, azpimarratu behar da, Moisesen portaera. Isil-isilik gelditu zen anaia arrebaren aurrean. “Benetan gizon apala zen Moises, munduko gizonik apalena.” Baina Jangoikoa ez zen isilik gelditu.
    “Nola ausartzen zarete, beraz, Moisesez gaizkiesaka ihardutera?.” Biziki haserratu zen Jauna haien contra eta alde egin zuen. Eta lainoa etxolaren gainetik aldentzean, Miriam legenak jota zegoen, elurra bezain zuri.”
    Gero Miriam osatua izango da ere.

    Baina, Tora legeek ez-judu batekin ezkontzen ez dute debekatzen?. Bai. Are gehiago. Alajaina, etiopiar neskagandik jaiotako balizko seme-alaba ez ziren judurik izango, nahiz eta Moises bera aita izan. Judutasuna bakar-bakarrik amarengadik jasotzen da. Ama ez zen herbertarrik ordun seme-alabak ere ez.
    Orain konturatzen gara aditu juduen arteko liskarren garrantziaz.
    Lege judu guztiak Moisesen bidez etorriak ziren (“Moisesen legeak” diote Kixmizaleek) eta badirudi eskontzako legea hautsi zuen neska etiopiar batekin . Hala ote zen?

  • Interesgarria 2018-04-26 10:07

    Bai, jatorri ezberdina duten askok abertzaletu ez ezik euskaldundu ere egin dira baina ezin dugu ahaztu Espainiatik milaka pertsonen etorrerak gurean zer nolako eragina izan zuen. Esaterako, euskal arnasguneak ziren hamarnaka herri erdaldundu ziren (Eibar, Arrasate, Irun…) eta Katalunian ikusi dugun bezala Espainiatik etorritakoek alderdi espainiarzale bati (Cs) eman diote garaipena, zergatik? Ba bere leinua, arbasoekiko lotura, espainiarra delako.

    Euskal Herrian ere ikus dezakegu ere alderdi espainiarzaleek non jasotzen duten bozka gehien, justu etorkin gehien jaso zituzten herrietan (Ezkerraldea, Gasteiz, Irun…). Eta tira, Espainiarren etorrerak, hizkuntzaren afera izan ezik, ez zuen gizarte-paisaia erabat aldatu (erlijio berbera, antzekoa bizimodua…), hau da, Euskal Herriko gizartean gizarteratzeko arazo handirik ez zen egon. Larriago izan zen (eta da) Ipar Irlandan bizitakoa edo gaur egun Europan sortzen ari diren tirabira etno-kulturalak (sharia, halal janaria edo burkiniaren aferak, Europan Turkiaren gobernuaren aldeko “Troiako zaldiak”, eta abar. Komunitate hauen leialtasuna (politikoa, kulturala…) bere jatorrizko herrian badago, arazo larri bat izango da gure herriarentzako komunitate bakoitzak bere interesak defendatu ezkero komunitate ezberdinen arteko talkak egongo direlako.

  • Ez, neure ustez sinpleagoa da Euskaldunok ezarri beharreko muga. Euskal herrian euskaldun izateko Euskeraz egin behar duzu, euskeraz bizi behar zara eta euskal herriko ohiturak (eguneroko inertziak) zure egin behar dituzu. Adaptatu behar zara. Listo. Horrek egiten zaitu euskaldun, ez odolak. Hazi egin behar gara, hazi. Eta horretarako ateak ireki behar ditugu, bertako goi mailara (gurera) iristeko.
    Bertakoa %100 ean izateko ateak bide argi, posible eta egingarri bat izan behar du. AMERIKANOA (EEBB) izatea bezala ( jatorri batzuentzat gutxienez)

  • Sortu-ko bi arduradunekin elkarrizketa gaur Berrian, orrialde oso bat betetzen duena, bost zutabe goitik behera. “Abertzale” hitza behin erabili dute, hau esateko: «Sumatzen dugu abertzaletasunak eraiki duen herri iruditeri bat agortzen ari dela».

  • Nire ustez ez da espontaneoki agortu, aitzitik, haiek ustu dute zinezko abertzaletasunaren iruditeria mito liberal-progresistez ordezkatuz, hain justu Estatuarenganako klaudikazioarekin batera. Akaso amore emate horren baldintzetariko bat izan da euskal sen hori ustu edo ukatzea? Bada, ez dute lortuko.

  • Beñat Castorene

    Kaixo Zet,
    Inposatu nahi duzuna ondo da, bainan momentuz ezin duzu ezer inposatu zeren inposatzeko behar baiginuke euskal estatu burujabe bat eta gure zorigaitzerako ezdugu.
    Beraz oraiko baldintzetan arrotzen etorrerak, lapurdi bezalako eskualdetan inbasioa hobeki deitu behar ginukeena, gure komunitatea larriki disolbatzen du. Gainera ez dagokigu guri atea idekia edo hetsia atxikitzea, inposatzen digute idekia uztea. Ofizialki denak gara frantziar eta Frantzian gara.
    Euskaltasunaren transmisioa hobeto egiten dela biak euskal jatorrikoak diren bikotetan sinesgarria iduritzen zait. Estatistikoki bederen. Izan ere, beti salbuespenak izan litezkeelako. Beharrik oraino!

  • Kaixo Beñat,
    urte askotarrako!
    Ez da inposatzea, neure baitan onartzea baizik. Ni horretaz ari naiz.
    Ulertzen dizut, baina zuek ere ulertzen nauzuelakoan nago.
    Mila esker eta zaindu!!

  • Beñat Castorene
    Benat Castorene 2018-04-29 14:19

    Kaixo Zet,
    Bai, ulertzen zaitut, bainan gaur arte ikusi dutanez, borondate onenarekin ezin dut sinetsi guk haiei saldutako lur eta etxeetan sartzen diren atzerritarrek onartuko dituztela guk ezarritako mugak eta adaptatuko direla.
    Izan ongi eta nahi duzun artio

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude