Antsietateari buruz

Antsietateari buruz –

Gaur lortu dut etxetik ateratzea. Atzo ez. Eta ez nago ziur bihar lortuko ote dudan. Konfinamenduaren hasierarekin konfinatu nuen nik neure burua. Afaloste batean txakurra jaistera nindoala bortizki sentitu nuen antsietatearen sintoma agresiboenetariko bat, despertsonalizazioa.

Azkar igo nintzen etxera, anaiaren ondoan oheratu nintzen; nire pentsamenduekin hil ala biziko eztabaida batean erabat sartuta nengoen. Despertsonalizazioa sentitzen denean, pentsamendu bat da nagusi ia beti: erotasuna edo erokeria.

Definitzearren, kontziente izan gabe antsietate maila oso altuak jasaten ditugunean arraro senti gaitezke, gure bikoitz bat bezala, gu garena kanpotik ikusiko bagenu bezala, edo gure burua edo ingurukoak arrotz sentitzera iritsi momentu batzuetan ere, hori da despertsonalizazioa.

Hau sentitu ondoren, uste dut bidezkoa dela norbere osasun mentala ezbaian jartzea. Hor hasten da guda. Ni eta nire pentsamenduak. Ustez aurrekaririk gabe sortu zaigun sintoma jasangaitz hori berriz azaltzearen beldur bizitzen hasten garenean. Eta hor hasten da desoreka, fokua despertsonalizazioan jartzen dugunean. Orduan hasten gara dena ekiditen, denetaz ihes egiten; «berriz ere sintoma hori azalduko bazait, ezin du jendaurrean izan, ezin du lanean izan, nik etxean egon behar dut despertsonalizazioa etortzen denerako».

Despertsonalizazioa ez da ausazko zerbait. Gure emozioen kudeaketa okerrak eragin dezake. Gure erlazio interpertsonalen ziurgabetasunak eragin dezake. Eta horrela, zerrenda luze bat. Horiek dira zalantzan jarri behar ditugunak, eta ez despertsonalizazioa bera. Sintomek babesten gaituztela ulertu behar dugu, beldur handia diegun arren.

Gaixotasun fisiko batekin konparazioa egiten badugu, sukarra izatea litzateke sintoma, eta sukarra bera kezkagarria da, baina inork ez du zalantzan jartzen sukarraren atzean dagoena bilatu behar dela, infekzio bat adibidez. Osasun mentalaren alorrean berdin; despertsonalizazioa sukarra litzateke eta infekzioa, erlazio ez-osasuntsu bat, ondo burutu gabeko dolu bat…

Ni ere banabil nire «infekzio propioaren» bila, eta asteroko terapia suposatzen dit. Astero lotura terapeutiko oso polita dudan profesional batekin nire barrena askatzea suposatzen du, nire deabruak poliki eta negar artean izendatzea, niregan ikusi nahi ez dudan guztia zerrendatzea, izan nahi nuena eta iritsi ez dena gogoratzea, falta zaidan amaren hutsunea behin eta berriz bihotzera ekartzea.

Esandako guztiak, eta lotsarazten eta erruz betetzen gaituzten asko, onartu, irauli eta maitasunez betetzea da terapia niretzat.

Antsietateari buruz

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude