Zazpigarren solairuko leihoa

esku

 

Haserreak burua berotu, begiak itsutu

eta arima uzkurtzen dizu.

Oker ari zarela jakin baina erraz ezkuta dezakezu

zeure saminaren atzean.

Lehenengoa da zailena baina

bigarrenari bidea irekitzen dioena.

Badakizu gaizki ari zarela,

baina zure autoritatea puzten ikusteak

jarraitzeko indarra ematen dizu.

Bat-batean malko

beldurti bat lurrera doa zu zurearekin jarraitzen

duzun bitartean. Ez zara ohartzen,

baina ez du inporta.

Gorriz margo dezakezu zure ukabila,

baina zuri duzu kontzientzia.

Gupida eske ala irtenbide baten bila

dabilen begirada sarkor zein hutsa

duzu aurrean,

baina zure eskuak

denak ezabatzen ditu mugimendu azkar batez.

Burutu duzu zure lana.

Odola itzuli da berera

eta konturatu zara egindakoaz.

Lotsa, beldurra, nazka, ezinegona…

Begirada urduriak salatzen zaitu eta

zure ezpainek aurretik egindakoaren garrasiak

jasotzen dute.

Tantak berriz ere goitik behera,

baina oraingoan zure izerdia da, aurretik

inoiz izan ez duzun izerdi hori…

Badakizu zer datorren ondoren eta irtenbide bakarra

ikusten duzu.

Zazpigarren solairuko leiho irekia.

 

literatura, poesia

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude